Carmen saíu de España o 11 de novembro de 1967. Naquel ano, ela recórdase como una moza casada e nai cun montón de ilusións, entre elas chegar a ser algo na vida. Aínda que o seu home tiña traballo, ambos tomaron a decisión de emigrar cunha única motivación: poder darlle ao seu fillo os estudos que eles non tiveron.
Porén, Carmen conta o difícil que foi esa decisión: «non se pode explicar con palabras o que o corazón sente ao ter que se separar dun neno de tres anos. É unha dor tan grande que non hai diñeiro que o pague, mais, como dicía miña nai, non hai nada neste mundo que o corpo non aguante». O seu home marchou a Canadá cun contrato de traballo, e aos oito meses reclamouna a ela. Aí comezou a súa vida como emigrante. Colleu un avión en Madrid e, tras dez horas de voo, chegou a Montreal, onde o seu home a esperaba emocionado e desexando recibir novas do seu fillo.
En Montreal aloxábanse nunha pensión onde lle tiñan preparada unha festa de benvida, e a Carmen resultoulle moi grato ver tan boa acollida. Ao día seguinte, ao espertar, asomouse á ventá e descubriu asombrada unha gran avenida repleta de coches. Montreal era unha cidade bonita e moi moderna, con metro, túneles subterráneos e tendas de todo tipo. Cando comezou a nevar, a todo semellaba unha postal de Nadal, mais, co tempo, cansouse de ver tanta neve.
Unha semana despois, Carmen dirixiuse ao consulado para buscar información e conseguir un traballo. Alí recibiuna un señor moi amable, e ela non puido evitar botarse a chorar, pois precisaba ocupar o seu tempo e non pensar no fillo que deixara en España. Ao día seguinte xa tiña emprego nun taller de confección de sombreiros. Tratábase dun traballo delicado e lento, onde se utilizaban plumas de marabú. Carmen quería cambiar de traballo e, mediante unha amiga india, conseguiu unha entrevista no hospital St. Mary.

No 1970 en Montreal
No Xardín Botánico de Montreal cunha amiga
No ano 1967 co seu home
En Montreal con neve